Eerst de zak met krachtstenen neerzetten, bak thee ernaast, dan pas de laptop starten. Dat is mijn routine geworden. Ik zit voor het scherm vandaag omdat ik een bijdrage mag leveren aan de blogs van Energiebazen. Wie is dat ik? Gloria is de naam, gebombardeerd tot senior adviseur. Moeder van een baas, Marina.
Ondernemer met eigen visie, ervaring en een fikse dosis aandacht voor details en perfectie - weten van de hoed en de rand, letterlijk. Ruim 20 jaar ervaring in retail, wholesale en fashion, thuis in de wereld van beurzen en groothandels. Jarenlang eigenaar geweest van een groothandel in (exclusieve) hoeden, accessoires en alles wat daarbij hoorde. Van trips naar leveranciers in het buitenland tot etaleren met haviksogen. Een onderneming naar een hoger niveau tillen, daar ging het om. Door kwaliteit op nummer 1 te zetten. Marina liep vanaf kleins af aan door de zaak, helpend waar het kon. De kleine gup toentertijd riep toen al: "Ik ga dit later doen, mama!". Opgegroeid in de wereld van exclusiviteit, kwaliteit en ondernemen dus.
Als twee jonge vrouwen, scherp van geest, dronken van enthousiasme en overtuiging in hun concept hun ambities willen waarmaken, tja, daar gaat mijn ondernemershart weer van kloppen! Daar zet ik, gevraagd of ongevraagd ; ) mijn schouders onder. Al te graag “bemoei” ik me met alles wat ik zie, hoor en aanvoel als oude rot in het vak. Ik deel mijn visie. Wat ze ermee doen is aan hen. De zijlijn is mijn positie in deze softbalwedstrijd.
Softbal, wat heeft dat met Energiebazen te maken? Hebben ze niet verteld, maar dat was het veld waar deze twee bazen elkaar ontmoetten, tig jaar geleden. Je vraagt je soms af waarom het leven bepaalde mensen op bepaalde momenten op je pad zet. En met welk doel. Ik ga niet filosofisch doen, dit is een plek van nuchterheid. Maar die vraag heb ik mezelf vaak gesteld, toen dochterlief ter wereld kwam: wie ben ik dat ik dit kind in de wereld mag zetten, wat staat haar te doen met die explosieve energie van haar, die priemend heldere ogen?
Van kleins af aan een sterke wil en uitblinken in alles wat ze deed - of dat nu dansen, karate of softbal was. En, goed gebekt, de oren van je hoofd kletsen. Over energie gesproken!
Op latere leeftijd ging dat niet zonder horten of stoten. De weg zoeken in de omgang, haar plek zoeken in de wereld en met haarzelf. Zoals we allen hebben moeten doen. Maar zoals bekend, valt de appel niet ver van de boom, dus als moeder keek ik nu in de bekende spiegel en dacht: “Hmm…nu sta je aan de andere kant, vrouw. Zie hier dat deel van jezelf terug.” En wat een cadeau is dat, ondanks de chaos, de strubbelingen. Daar groeien we uiteindelijk overheen. Dat bekende vallen en opstaan, hoewel het vaker voelde bij ons als neerstorten en gelanceerd worden. Want tja, dochterlief was als jonge dame niet voor de poes. Nog steeds niet, een echte energiebaas. Vurig beestje. Schorpioen, meer draak dan libel of lieveheersbeestje. Dat is haar kracht, de scherpte en het doorzettingsvermogen. Wel met een groot empathisch hart. Niet halen maar brengen.
Creëren, de expressie van wie ze is, van wie ze samen zijn die twee bazen, omdat ze iedereen het gunnen te mogen zijn: baas over hun eigen energie. Niet zweven maar opstijgen. “Daarvoor is het eerst landen nodig” - de yogadocent in mij zegt dat te pas en onpas. Voeten aan de grond, hoofd op de schouders. En dan, dat wat eerst een beeld was, is nu geland: Energiebazen ís een feit.
Verwonderd over de innerlijke kracht die ertoe geleid heeft dat deze twee bazen - want dat zijn ze (geworden), letterlijk en figuurlijk- de onderneming van de grond trekken. Wat begon als een wild idee krijgt vorm. Stap voor stap, dag na dag. Mede gevoed door de energie die vrijkomt door het enthousiasme van wie deze energiegolf bereikt. De energie van wederkerigheid: wat je uitzendt, als dat in goede grond landt, komt bij je terug. Niets zweverigs. Een natuurwet, pure fysica. Net als dat balletje dat je in de lucht gooit en terugvalt- met nog meer kracht.
Over zweverigheid gesproken: hoe kunnen mensen denken dat stenen gebruiken voor energiebeheer zweverig is? Ze komen letterlijk uit de grond! Daar zit niets vliegends bij. En zijn ze - ook weer fysica- opgeladen met de elektromagnetische energie van de aarde, net als wij mensen overigens. Geen speld daar tussen te krijgen.
Vraag maar aan een cardioloog hoe je hart werkt: door elektrische impulsen. Om maar niet te spreken over je brein en zenuwstelsel. Kon iedereen dit stukje maar beter begrijpen. Maar als het niet tastbaar wordt gemaakt, blijft het bij zweven. En dát is nu precies het streven van deze twee bazen. Ze zien Energiebazen groeien en bloeien en dat is genieten. Want geloven dat het een goed concept, een sterke beweging is, is iets anders dan het echt kunnen zien en ervaren. Dat is hier op de grond, op deze "aardbol”, met voeten op de grond.
Daarom is de tandem Laura-Marina als een match made in heaven: ze creëren en manifesteren, of als je dat te zweverig klinkt, ze denken en doen. Net als bij softbal, waar het gaat om kijken, zien, strategie bepalen en ervoor gaan. Vraag het maar aan ze.
