Niet iedereen sluit vriendschap met spiegels. De een loopt er met een grote boog omheen, terwijl de ander er geen genoeg van krijgt en zichzelf bewondert alsof het een zelfportret van Rembrandt is. Een spiegel is neutraal, niet meedogenloos, zoals sommigen zeggen. Het reflecteert alleen wat tegenover het staat. Kijk eens in een spiegel als je stijf staat van de woede, als je straalt van geluk, als je diep verdrietig bent, of als je volslagen radeloos bent… Durf dan te blijven kijken zonder ook maar iets aan te passen aan wat je ziet. Geen geforceerd mooi plaatje, geen masker voor je gezicht. Niet zo makkelijk, hè?