We hebben het vaak over “je energie beheersen”, maar ondertussen probeer je vooral niet te ontploffen bij de derde “mama” of “papa” of die collega die ademt in je richting. "Energiebeheersing" klinkt spiritueel verantwoord, maar in de praktijk is het vaak vooral proberen niet te flippen terwijl het leven volle bakken modder naar je gooit, en jij glimlachend probeert te doen alsof je alles onder controle hebt.

Mensen zeggen: go with the flow of bescherm je energie, maar niemand vertelt je dat die 'flow' vaak gewoon een modderstroom is. Energiebeheersing klinkt zacht, alsof het alleen maar draait om zelfcompassie, zelfliefde en luchtigheid. Maar eerlijk? Energiebeheersing is keiharde topsport.

Modder, meningen en mentale confetti

Het is de kunst om overeind te blijven terwijl het leven met volle kracht modder naar je gooit. Woorden, meningen, verwachtingen, blikken, deadlines, oordelen en al die onuitgesproken druk die in de lucht hangt. Mensen strooien de hele dag energie rond alsof het confetti is. Frustratie, stress, oordelen – alles vliegt door de lucht. En jij staat daar, middenin, bedekt onder andermans glitterrommel, terwijl je probeert ontspannen en stressloos te blijven.

Energiebeheersing gaat niet over “je goed voelen”. Dat is een resultante. Je moet letterlijk door de modder om een betere versie van jezelf te worden. Het gaat over bewust omgaan met alles wat jouw energie beïnvloedt: je gedachten, emoties, gesprekken, omgeving, werkdruk – zelfs het weer. Niet alles wat je voelt is van jou, maar het is wél jouw verantwoordelijkheid om ermee om te leren gaan. En dat lukt niet door te glimlachen en door te rennen, maar door stil te staan, aandacht te hebben voor je gedachten, emoties en alles wat in jou gebeurt. En dan vooral: de confrontatie aangaan. De modderbak in dus.

De modderbak is die plek waar je dacht alles op orde te hebben, en het leven besluit: leuk geprobeerd, maar nee. Daar, waar je voeten wegzakken en niets meer vanzelf gaat, ligt de echte les. Alles wat energie kost, alles wat schuurt, is een spiegel. De modderbak laat je niet alleen zien waar het pijn doet, maar vooral waar je nog kracht laat liggen. En soms komt die les in de vorm van een kapotte scooter.

De scooter en snotbui

Een paar maanden geleden zat Laura er weer middenin. Letterlijk tot haar nek in de modder, zonder het zelf te beseffen. Door omstandigheden zat ze zonder auto. Gelukkig kreeg ze van de buren een oude scooter – een retro wit-bruine Peugeot Viva City van ruim tien jaar oud – zodat ze toch mobiel bleef. Ze wist: dit ding houdt het niet lang vol, maar goed, hoop doet leven.

Tot die ene dag. Ze moest naar haar werk, dertien kilometer verderop. De scooter deed het al niet geweldig, maar die ochtend voelde ze: dit wordt ellende. Dus deed ze wat ieder mens doet: negeren, starten, gas geven, schelden, duwen, nog een keer proberen, weer schelden. Drie uur later zat ze in het ov naar huis. Kantoor nooit gehaald, belangrijke meeting gemist, humeur in coma, scooter total loss. Breekpunt bereikt. Huilen. In de tuin. In het donker. Volledig zelfmedelijden. Niet een schattig traantje, nee: full-on ugly cry, inclusief snot, gesnik en een existentiële crisis veroorzaakt door een brommer. Daar zat ze dus midden in haar eigen chaos. En toen ging haar telefoon.

Marina. Videobellen.
Eerste gedachte: Waarom belt Marina nu?
Tweede gedachte: Waarom videobellen?
Derde gedachte: Niet opnemen.
Vierde gedachte: Moet wel opnemen, want Marina blijft bellen tot ik opneem.

Dus nam Laura op. Ze dacht: even mijn verhaal doen, dat lucht vast op. Maar ze had kunnen weten dat ze direct de modderbak in werd getrokken. Ze begon haar verhaal, probeerde uit te leggen wat er was gebeurd, wachtte hoopvol op een: “Ah, wat k*t! Het komt wel goed.” Maar die kwam niet. In plaats daarvan kwamen de vragen.

“Waarom doet dit je zoveel?”
“Waar komt dit vandaan?”
“Wat probeer je vast te houden?”

Vragen waar je keihard voor wilt wegrennen. Laura dacht dat ze gewoon gehoord wilde worden, niet geanalyseerd. Maar daar zat ze dan: met tranen, een snotneus en nul controle over haar emoties, terwijl Marina liefdevol elke deur openbrak die ze zo zorgvuldig had dichtgetimmerd.

En daar, in dat gesprek, kwam het besef wat energiebeheersing en ontwikkeling écht betekent. Het is niet dat alles goed moet gaan. Het is de beste training om te leren omgaan met de momenten waarop het níet goed gaat.

Het is het durven aankijken en voelen wat er écht met je gebeurt, om uiteindelijk in staat te zijn zelfs de chaos lachend aan te kijken – de modderbak te omarmen. Waarom? Omdat je juist door die momenten precies die delen van jezelf tegenkomt waar groei verscholen ligt. Door de chaos heen ontstaat veerkracht, bewustzijn en kracht. Pas als je stopt met vechten tegen de modder, merk je dat hij je sterker maakt. De modder is de training. Daar, midden in de chaos, leer je zien wat echt belangrijk is.

Die avond besefte Laura pas dat ze al tot haar nek in de modder zat. Een oude scooter werd haar spiegel. Een reminder dat onafhankelijkheid prachtig klinkt – tot het leven zegt: “Leuk, laat maar zien dan.”

En zo is het eigenlijk altijd met Marina en Laura. Gooien met liefde modder naar elkaar, duwen elkaar er middenin, trekken baantjes alsof ze Inge de Bruijn en Pieter van den Hoogenband zijn, en sleuren elkaar er vervolgens weer uit. Soms vloekend, soms huilend, maar vooral hard lachend. Nog steeds kunnen keihard lachen om de scooter-huilbui.

Want eerlijk: die modder was vies, maar de les was goud waard. Dus ja, energiebeheersing is niet de kunst van schoon blijven — het is de kunst van het omarmen van chaos. Precies daar, tussen de glitters, het snot en de modder, leer je pas echt wat kracht is.